Δευτέρα 8 Ιανουαρίου 2024

Πολλές Ευχές σε όλες και όλους για το 2024 από το Εργαστήριο Περιβαλλοντικής Εκπαίδευσης ΕΚΠΑ!

 

Ανοίγουμε τη νέα χρονιά με ένα βιβλίο που εκδόθηκε και κυκλοφόρησε από τις Εκδόσεις Gutenberg μέσα στο 2023, σε επιστημονική επιμέλεια και εισαγωγή της διευθύντριας του ΕργΠΕ, Αναπλ. Καθηγήτριας Μαρίας Δασκολιά. Έχει τον τίτλο «Η Ανθρωπόκαινος εποχή και οι Ανθρωπιστικές Επιστήμες. Από την κλιματική αλλαγή σε μια νέα εποχή αειφορίας


Πρόκειται για το τελευταίο βιβλίο της Carolyn Merchant, διακεκριμένης καθηγήτριας περιβαλλοντικής ιστορίας, φιλοσοφίας και ηθικής στο Πανεπιστήμιο UC Berkeley. Σκοπός του βιβλίου, και  της επιλογής της επιμελήτριας και του εκδοτικού οίκου να μεταφραστεί στα ελληνικά, είναι να συμβάλλει στη συζήτηση για τη συμβολή των ανθρωπιστικών επιστημών στις προκλήσεις που αντιμετωπίζει η ανθρωπότητα σήμερα, τη λεγόμενη Ανθρωπόκαινο εποχή, με έμφαση σε εκείνη της κλιματικής αλλαγής. Βασική θέση του είναι ότι οι ανθρωπιστικές επιστήμες μπορούν να προσφέρουν νέες προσεγγίσεις για την κατανόηση και αντιμετώπιση των προκλήσεων αυτών και παράλληλα να αξιοποιηθούν ως εργαλεία θεωρητικής, ηθικής και κριτικής σκέψης στην οικοδόμηση μιας νέας εποχής αειφορίας.

Το βιβλίο είναι διαρθρωμένο σε έξι κεφάλαια, καθένα από τα οποία αφιερώνεται σε ένα πεδίο των ανθρωπιστικών επιστημών (Ιστορία, Τέχνη, Λογοτεχνία, Θρησκεία, Φιλοσοφία, Ηθική και Δικαιοσύνη). Προηγείται ένα εισαγωγικό κεφάλαιο, στο οποίο η συγγραφέας προσεγγίζει την έννοια του «Ανθρωπόκαινου», τόσο μέσα από την επίσημη γεωλογική ερμηνεία του, όσο και ως τις συνέπειες της σωρευτικής και μεγάλης κλίμακας ανθρώπινης παρέμβασης τους τελευταίους αιώνων, διακρίνοντας ταυτόχρονα την κλιματική αλλαγή ως κυρίαρχη έκφρασή του. Παράλληλα, παραθέτει μια σειρά από εναλλακτικούς όρους και συζητά τις βασικές παραδοχές και θεωρήσεις για καθέναν από αυτούς.

Στο πρώτο κεφάλαιο («Ιστορία») παρουσιάζεται το χρονικό της ανακάλυψης και καθιέρωσης της ατμομηχανής, που αποτέλεσε το πολιτιστικό σύμβολο και το βασικό εργαλείο της εποχής της εκβιομηχάνισης και οδήγησε στη συνέχεια στη «μεγάλη επιτάχυνση», την περίοδο που εξέθρεψε και γιγάντωσε τη σύγχρονη περιβαλλοντική και κλιματική κρίση. Παράλληλα, σχολιάζεται ο κεντρικός ρόλος της παραγωγής και της διανομής ενέργειας μέσα από ευρύτερες κοινωνικές, φιλοσοφικές και ηθικές θεωρήσεις. Στο δεύτερο και στο τρίτο κεφάλαιο η συγγραφέας χρησιμοποιεί τις «Τέχνες» και τη «Λογοτεχνία» αντίστοιχα για να δείξει πώς αναπαριστούν τον «θάνατο της φύσης» από την εξελισσόμενη εκβιομηχάνιση και ποια ζητήματα κοινωνικής ισότητας και δικαιοσύνης της εποχής εγείρονται από τη νέα πραγματικότητα, διερευνώντας κάποιες «πιο ανθρωποκεντρικές» διαστάσεις του Ανθρωπόκαινου.

Στο κεφάλαιο για τη «Θρησκεία», η συγγραφέας επιχειρεί να φωτίσει τη δράση διαφορετικών θρησκευτικών ομάδων και τη σύνδεσή τους με το οικολογικό κίνημα, τονίζοντας παράλληλα τα επιτεύγματα της διαθρησκειακής συνεργασίας στην δράση ενάντια στην κλιματική αλλαγή. Το κεφάλαιο για τη «Φιλοσοφία» εκκινεί από μια ιστορική προσέγγιση, πρώτα αρχαιο-ελληνικών και στη συνέχεια ευρωπαϊκών, φιλοσοφικών ιδεών για τη φύση, τον κόσμο και την επιστήμη και τη θέση του ανθρώπου σε αυτά, που αποτέλεσαν τη βάση της νομιμοποίησης και στη συνέχεια της κριτικής στην Ανθρωπόκαινο εποχή. Στο τελευταίο κεφάλαιο, που επιγράφεται «Ηθική και Δικαιοσύνη», η Merchant αναλύει την πρότασή της «για μια νέα εποχή αειφορίας», σε αντικατάσταση της Ανθρωπόκαινου εποχής, ως σύμπραξη ανάμεσα στις ανθρώπινες και τις μη-ανθρώπινες κοινότητες. Περιγράφει ένα πλαίσιο ηθικών αρχών και αναδεικνύει διαστάσεις ζητημάτων περιβαλλοντικής και κλιματικής δικαιοσύνης μέσα από αφηγήσεις για πραγματικές περιπτώσεις καταπάτησης δικαιωμάτων στο πλαίσιο κοινωνικών κινημάτων και διεκδικήσεων.

Το βιβλίο είναι γραμμένο και διαρθρωμένο ώστε να απευθύνεται σε αναγνώστες/στριες που θα ήθελαν να ενημερωθούν γι’ αυτές τις γραμμές  σκέψης, που συναντώνται στο σύγχρονο πεδίο των Περιβαλλοντικών  Ανθρωπιστικών Επιστημών. Είναι ταυτόχρονα ένα βιβλίο που μπορεί να  αποτελέσει έμπνευση σε εκπαιδευτικούς της πράξης και εκπαιδευτικούς  ερευνητές από τον χώρο της Περιβαλλοντικής Εκπαίδευσης/ Εκπαίδευσης για  την Αειφόρο Ανάπτυξη, τροφοδοτώντας έναν κριτικό (ανα)στοχασμό για τον  αντίκτυπο που έχει η Ανθρωπόκαινος εποχή στις σύγχρονες κοινωνίες και  τον πλανήτη γενικότερα, αλλά και για την αξία της διεπιστημονικής γνώσης  και των προσεγγίσεων που προσφέρουν οι Περιβαλλοντικές Ανθρωπιστικές  Επιστήμες στην αναζήτηση δημιουργικών λύσεων απέναντι στις προκλήσεις της εποχής μας και στην αναζήτηση ενός πιο αειφορικού μέλλοντος.

Εδώ η πλήρης βιβλιογραφική αναφορά:

Merchant, C. (2023). Η Ανθρωπόκαινος εποχή και οι Ανθρωπιστικές Επιστήμες. Από την κλιματική αλλαγή σε μια νέα εποχή αειφορίας. Επιστημονική επιμέλεια – Εισαγωγή: Μαρία Δασκολιά. Μετάφραση: Νεκτάριος Καλαϊτζής. Αθήνα: Εκδόσεις Gutenberg, σελ. 268.  ISBN: 978-960-01-2467-5 [Πρωτότυπη έκδοση: Merchant, C. (2020). The Anthopocene and the Humanities. From climate change to a new age of sustainability. New Haven and London: Yale University Press.]

Δευτέρα 11 Δεκεμβρίου 2023

Ημέρα Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων 2023: Το δικαίωμα στο περιβάλλον

 

Η χθεσινή 75η επέτειος από την υπογραφή της Οικουμενικής Διακήρυξης για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα, σε συνδυασμό με τη μεταγενέστερη, σχετικά πρόσφατη (Ιούλιος 2022), αναγνώριση από τον Ο.Η.Ε. του δικαιώματος για καθαρό, υγιές και αειφόρο περιβάλλον ως προϋπόθεσης για την πληρέστερη απόλαυση πολλών από τα υπόλοιπα ανθρώπινα δικαιώματα, μας θυμίζει την επιτακτική ανάγκη για αυξημένη κοινωνική ευαισθητοποίηση για το περιβάλλον, αλλά και για περιβαλλοντική δικαιοσύνη για όλους.

Τα ανθρώπινα δικαιώματα βρίσκονται στο επίκεντρο της αντιμετώπισης της πολλαπλής κρίσης που αντιμετωπίζει ο πλανήτης - κλιματική αλλαγή, απώλεια βιοποικιλότητας, υπερεκμετάλλευση μη ανανεώσιμων πόρων, υποβάθμιση φυσικού περιβάλλοντος κ.ά. – και η προστασία τους προβάλλεται ως καθοριστική για την επίτευξη των Στόχων Αειφόρου Ανάπτυξης του Ο.Η.Ε.

Παρότι δεν υπάρχει καθολικά αποδεκτός ορισμός του δικαιώματος στο περιβάλλον, γενικά θεωρείται ότι αναφέρεται σε ουσιαστικά και διαδικαστικά στοιχεία. Στα ουσιαστικά στοιχεία περιλαμβάνονται ο καθαρός αέρας, το σταθερό κλίμα, το ασφαλές νερό και η επαρκής αποχέτευση, τα υγιή τρόφιμα, τα μη τοξικά περιβάλλοντα στα οποία μπορεί κανείς να ζει, να εργάζεται, να σπουδάζει και να παίζει κ.ά. Ως διαδικαστικά στοιχεία περιγράφονται η πρόσβαση στην πληροφόρηση, η συμμετοχή στη λήψη αποφάσεων και η πρόσβαση στη δικαιοσύνη, ενώ σε αυτά συγκαταλέγονται επίσης τα δικαιώματα της αλληλεγγύης, της ισότητας και της δράσης για το περιβάλλον (UN Office of the High Commissioner for Human Rights - OHCHR, Environment Programme - UNEP & Development Programme – UNDP, 2022).

Η 6η Αρχή του Πλαισίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων που συνδέονται με το περιβάλλον αφορά στην υποχρέωση των κρατών να παρέχουν εκπαίδευση και ευαισθητοποίηση του κοινού σε περιβαλλοντικά θέματα. Η Περιβαλλοντική Εκπαίδευση/Εκπαίδευση για την Αειφορία μπορεί να συμβάλλει ουσιαστικά προς αυτή την κατεύθυνση και να λειτουργήσει καταλυτικά στην υποστήριξη και την προστασία του δικαιώματος στο περιβάλλον, προετοιμάζοντας πολίτες ευαισθητοποιημένους και ικανούς να αναλάβουν δράση, αλλά και ενημερώνοντας και κινητοποιώντας την ευρύτερη κοινότητα για τις αιτίες και τους τρόπους αντιμετώπισης των πολλαπλών περιβαλλοντικών προκλήσεων.

#UDHR #HumanRights #EnvironmentalJustice #SDGs #EnvironmentalEducation #SustainabilityEducation

 

Παρασκευή 8 Δεκεμβρίου 2023

Εκπαίδευση για την Κλιματική Αλλαγή: Προκλήσεις και επισημάνσεις με βάση τη διεθνή ερεύνα στην Περιβαλλοντική Εκπαίδευση για την Αειφορία

 

Μία ακόμα δημοσίευση για το τέλος αυτής της εβδομάδας, κατά την οποία το κεντρικό θέμα των αναρτήσεών μας εστιάστηκε στην εκπαίδευση για την κλιματική κρίση, στον απόηχο της Διάσκεψης του ΟΗΕ (COP28) για την Κλιματική Αλλαγή, η οποία διεξάγεται αυτές τις ημέρες στα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα.

Και το σημερινό άρθρο, που υπογράφεται από την Αναπλ. Καθηγήτρια Μαρία Δασκολιά, αναλύει την προβληματική που έχει αναπτυχθεί στο πλαίσιο του διεθνούς διαλόγου για τη σημασία και τη θέση της εκπαίδευσης για την κλιματική αλλαγή και τις διαφορετικές προκλήσεις που αντιμετωπίζει, και καταλήγει σε μια σειρά από επισημάνσεις και προτάσεις για τη διδασκαλία και τη μάθηση με βάση τη σχετική έρευνα.

Η δημοσίευση αποτελεί επεξεργασία και περαιτέρω ανάπτυξη της προσκεκλημένης ομιλίας που έδωσε η κυρία Δασκολιά στο 8ο Συνέδριο της Πανελλήνιας Ένωσης Εκπαιδευτικών για την Περιβαλλοντική Εκπαίδευση (Π.Ε.ΕΚ.Π.Ε.) με θέμα «Η Περιβαλλοντική Εκπαίδευση με στόχο την Αειφορία στην εποχή της κλιματικής αλλαγής» (11-13 Σεπτεμβρίου 2020, διαδικτυακή διεξαγωγή).

Και η πλήρης αναφορά εδώ:

Δασκολιά, Μ. (2020). Διδάσκοντας και μαθαίνοντας για την Κλιματική Αλλαγή. Προκλήσεις και επισημάνσεις με βάση την έρευνα στην Περιβαλλοντική Εκπαίδευση για την Αειφορία. Στα Πρακτικά του 8ου Πανελλήνιου Συνεδρίου «Η Περιβαλλοντική Εκπαίδευση με στόχο την Αειφορία στην εποχή της κλιματικής αλλαγής», (σσ. 45-54). Πανεπιστήμιο Πατρών, Πανεπιστήμιο Δυτικής Μακεδονίας, Πανελλήνια Ένωση Εκπαιδευτικών για την Περιβαλλοντική Εκπαίδευση. Πάτρα (διαδικτυακά). ISBN 978-960-86120-8-2

#ClimateChange #ClimateEducation #EnvironmentalEducation #SustainabilityEducation #EducationalTheory #EducationalPractice